Və təbii ki, Azərbaycanın ayrılmaz və sevimli bucağı neftdir. İnsanlar illərdir neft sözünü ortaya atıb, saatlarla heç bir nəticəyə gəlinməyən müzakirələr aparır, neft deyir, neft eşidir, bir də neft deyir, sonra əks-sədasını eşidir…

Bəs neftinə bu qədər güvənən, neftini bu qədər sevən, neftiylə ayaqda duran ölkənin neft sahəsi üçün hazırladığı kadrlar necə yetişir?

Azərbaycan Dövlət Neft Akademiyası:

İlk dəfə sizi tələbələrin divarlarda yazdığı ADNA (Köhnə Azii) haqqındakı tərifiylə salamlayırlar:

Daha sonra tələbə sözünün etimologiyasını araşdıran divar rəssamları sizi qarşılayır:

Mühazirələrin təsviri:

Və mühazirələrdən real kadrlar:

Səs salma, yatanlar oyanar, qoy hələ yatsın! (2-ci kurslardan bir qrupun mühazirəsindən)

P.S. Şəkillər çəkilərkən divarlara heç bir əlavə olunmayıb, yazıların əksəriyyətinin 3-4 illik tarixi var.

Düşünürəm ki, hər bir azərbaycanlı ömründə bir dəfə bu cür seçkilərdə müşahidəçi olmalıdır. Özünü dəyərləndirməli, millətini tanımalı və seçimlərini bir daha gözdən keçirməlidir.

O qədər yorğunam ki, beynimdəki onlarla fikri bir yerə toplayıb, qısaca başa sala bilmirəm. Qısaca, seçkilər “azərbaycanca” keçdi.

P.S. Sonda isə Burciyev Nicatdan gözəl bir şəkil gəlir efirə..

KA – RU – SEL

Çoğu olmayan bişeyi nasıl anlatayım dedi, masallara inanmıyorum dedi, başka bir kısım anlarsan bana da anlat dedi, bana sorma dediler, Aşk çiçektir, böcektir, nefestir, çikolatadır ve bla bla bla:) Tabiki bana başarısız aşk yaşamış ve yanlışlarını keşiflerinden zaman ayırıp da düzeltmeye çalışmayan bilim adamlarının falan lafları da söylendi:) İstediğim bu değildi ama…

Belki masaldır evet, ama küçükken masallar nasıl bizi sağlam büyüttüyse, şimdi de sağlam yaşlanmak için ihtiyacımız vardır Aşk masallarına.  Ben Aşk’ı anlatın dedim size. Siyah-beyazın üstüne yağmur yağdıran, gökkuşağı yapan, gri gökyüzüne bakdığınızda bile başınızı gülümseyerek kaldırmanıza yardım eden, hani hızlı-hızlı nefes alıp, gülümseyip ve aynı zamanda ağlatan bir tane var ya, işte o Aşk’ı anlatın demiştim aslında size.

Ben sizden bundan sonraki en fazla 40-50 yılımı yalnızda aptal dediğimiz hayatın o saçma gerçeklerine inandırmanızı istemedim. Pekala hayat güzel olabilir:) Bazen kitap karıştırmaya ihtiyaç yoktur yaşamak için, belgesel izlemeye de. Niye dünyayı biz çizemezmişiz ki? Niye pembe gökyüzü yapmayalım? Niye yeşil bulutlar olmasın? Niye turuncu deniz, kırmızı kum yaratamazmışız? Niye Aşk olamazmış?

Ben hiçbir zaman olmayan bişeyin facebook’ta 30 dakikada 50-den fazla yorum topladığını görmedim:)

“Bana Aşk’ı anlatın” dediğimde küçük bir kız dedi ki: “Karda donmak üzeresin, uyumak tatlı geliyor, ama sen öldüğünün farkında değilsin” (c) Anıl Fatih Göçer ve “Issız Adam“

Son olarak pozitif bir Aşk şarkısı dinliyoruz:)

Aşk’a aşık olmak!?

Xatirələrdən yoruluruq. Düşüncələrdən yoruluruq. Bəzən xoşbəxtlikdən yoruluruq.

Bəzən yorulmaqdan yoruluruq. Bizi yoran hər şeydən yoruluruq. Bizi yoran hər şeyi həyatımıza daxil etdiyimiz üçün bir daha özümüzdən yoruluruq. Özümüzü dolaşdırmaqdan.

Niyə hər şey dəyişir? Sevgilər, dostluqlar, insanlar, onların ifadə tərzləri, onları çatdırmaq tərzləri, ayrılıqlar, birləşmələr, sevişmələr, münasibətlər. Niyə dəyişir? Dünya dəyişir? Dünya niyə dəyişir? Fırlanır? Dünya hər zaman fırlanırdı. Bəlkə də başqa cür fırlanır, daha da müasir fırlanır. 21-ci əsrə uyğun fırlanır dünya.

Dünyanın fırlanmağından da yorulacağıq bir müddət sonra.

Bayaq düz buyurdum, özümüzü dolaşdırmaqdan yoruluruq. Amma özümüzü dolaşdırmağa möhtacıq, hərəmiz başqa səbəblərlə. İnsanlar bir müddət əvvəl monotonluqdan yorulub, sadəlikdən yorulub və yaşamaqdan yorulmamaq üçün dolayılaşmaya ehtiyac duyub. Dolayılaşma qəlizlik gətirib. Daha da, daha da, daha da…

Sizi bilmirəm, mən özüm qəlizlikdən yoruluram getdikcə. Hər şeyi dərindən düşünənəm. Elə idim. Mən maksimalist olmaqdan yoruluram.

Hər şeyin sadəsi bir zamanlar nə qədər əksik idisə, getdikcə bir o qədər daha doğmalaşır. Bəzən tək rəngli divar kağızı, şəkilsiz dəftər, monofonik telefon, video-kasset, hətta vala ehtiyac duyuruq. Dönər və ya vegetarian pizza əvəzinə, təndir çörəyi arasında ağ pendir. Docx formatlı hər hansı bir yazı əvəzinə, adi kağız və karandaş. Üst-üstə və qəliz proyekti olan mərkəzi bina evləri əvəzinə, damına dırmaşıb, əsrlər boyu mövcud olan gün batımı möcüzəsini izləyə biləcəyimiz bir kənd evi. Böyük marketlər deyil də, balaca, xoş üzlü bir daydaya aid kasıb bir dükan. Üstündə neçəsə faiz onda neçəsə yağlı olduğunu göstərən üstün minbir etiketlə bağlanmış yumurtalar yerinə, yenicə toyuğun yumurtladığı, isti-isti aparıb yuyub bişirdiyimiz həqiqi yumurta. Qəliz oyuncaqlar, konstruktorlar, robotlar yerinə, çeburaşka, pinokio. Madaqaskar yox, “Tom və Jerry”nin düşük keyfiyyətli, amma səmimi görünən qaçışları. Bodrum, Rixos, Mardan Palace deyil, neft iyli bulvarda sakitcə gitara çalmaq, oxumaq, dənizin necə günəşi qucaqlayıb özündə yox etdiyini izləmək. “Pablo Picasso”nun aylarla baxıb, hər dəfə yeni bir nəticə çıxardığımız sürrealist əsərləri deyil də, Kanninin mənim bir anlıq ruh halımı ifadə edən, mənim üçün çəkdiyi “violet sacrifices” rəsmi.

Arzularımdan, onları gerçəkləşdirmək istəklərim və cəhdlərimdən, planlarımdan yoruluram.

Bu gün mənə yorulduğumu bir daha hiss etdirdiyinə görə “Hardasan”a minnətdaram. Özümü dolaşdırmıram onu dinləyərkən. O qədər sadə, o qədər içdən deyilir ki hər şey. “Yoxluğunun səbəblərini araşdırarkən qoyduğum məqsədlər sayəsində ondan bir qədər daha çox əzab almağın mənim nəfəs almaqda qabağıma çıxan çətinliklərin müəyyən bir faizini əhatə etməsindən narahat olduğumu bildirmək istəyimi ərz edirəm” DEYİL, yalnızca “Hardasan?”.

…Xəyalınla bir yerdəyik,

Amma yenə kimsə çatmır.

Hardasan, hardasan, harda.

Gecənin bir aləmində

Görürəm bir dəli həsrət

Uzanır sənin yerinə.

Hardasan, hardasan, harda.

Mən səni necə tapmışdım

Bu qdər yuxum içində

Gecənin bir aləmində

Görürəm sənsiz qalmışam.

Sənsiz bir yuxu içində

Yağışlar qorxu içində

Ağlayır hey fısıl-fısıl

Eşidirəm damlaların pıçıltısın.

Nəyin sevdin bu yazığın,

Nəyin sevdin bu yazığın,

Uzağın, vəfasızın.

Körpə bir bloqçu olaraq, bu günü – “BlogDay“i ən son mən qeyd etmək istədim. Düşünürəm ki, təcrübəli bloqçuların yanında daha sadə, daha sıradan, daha “ağıllı” görünmək lazımdır. Əslində bu qənaətə gəlməkdə mənə tənbəlliyim də kömək etdi

Bloq gününün ənənələrinə görə, bəyəndiyim 5 bloqu sizə bildirib, onlar haqqında qısa məlumat yazmalıyam. Onları bəyəndiyim sıraya görə yığa bilməyəcəyəm, sadəcə bəyəndiyim 5 bloq:

1. http://azqoskomediya.wordpress.com/

Bu bloqu bəyənməyimin ilk səbəbi qısqanclıqdır. Çünki özüm də bu cür bir bloq yaratmaq ideyasını düşünmüşdüm, amma təbii ki, tənbəlliyim icazə vermədi. Bu bloq sadəcə əladır Bəlkə də mən bu qədər yaxşı yaza bilməzdim)

2. http://arazoner.net/

Nədənsə bu bloqu bəyənirəm. Deyəsən, bəzi spesifik xüsusiyyətlərinə görə. Metrodakı robot xaladan, tin qaqaşlarından verilən bəzi sitatlara görə. Hərdən qoyulan 1-2 cümlə bloqda mühüm rol oynaya bilir.

3. http://aligenjevi.wordpress.com/

Etiraf edim ki, bütünlükdə bir bloq olaraq, Əlinin bloqunu bəyənmirəm. Sadəcə yazı tərzi doğmadır, anlaşılırdır, mənə yaxındır. Ona qalsa, bloq olaraq, heç özümünkünü də bəyənmirəm, dizayn tezliklə dəyişməlidir

4. http://nicatnecef.blogspot.com/

Xarici görünüşcə bir qədər ifrat sadə olan bu bloqu mən yenə də bəyənirəm. “Relax” bloqdur Onu gözəl edən əsas element, təbii ki, Nicatın şəkilləridir

5. Burada parketinq.com bloqu olmalı idi, amma hazırda təmirdədir) Analitikanı və tənqidi sevirəm, xüsusilə bizim ölkənin marketinqində bunu edəcək kifayət qədər material var. Səbirli, diqqətli, səliqəli bir sahibi var bu bloqun. Tezliklə açılması diləyilə.

P.S. http://ahmadzada.tk/ bloqunu xüsusilə qeyd etmədim ki, oraya girməyəsiniz. Lap ayrıca istəyənlər belə olsa, Rüfətin bloqunun linkini sizə verməyəcəyəm

Birgə bloqlayaq! Bloq günümüz mübarək! =)

Əsas məsələ isə Çingizlə Mayklın ad günlərinin üst-üstə düşməsi oldu. Bunu bilənlər hələ 1 ay əvvəldən mənə tənqidlər yağdırmağa başladı. Biz Mayklı sevirik deyə vətən xaini də olduq bəzilərinə görə. Bəziləri elə ifadələr işlədirdi ki, Mayklla Çingizin vaxtilə düşmən olduğundan və bizim Mayklın rəqsini etməklə Çingizi tapdaladığımızdan şübhələnməyə başlayırdım getdikcə.

Onlara deyəcək sadəcə bir cümləm var: “Əgər Çingiz bizim tanıdığımız kimi biri olsaydı və əgər Çingiz həyatda olsaydı, Azərbaycanda bu cür aktiv gənclərin, yeniliklərin, fərqliliklərin, rəngarəngliyin olmasına bizdən əvvəl o sevinərdi”.

Bəlkə də bizim tanıdığımız Çingiz özü gəlib çəkmək istərdi, kim bilir…)

29.08.2010. Biz bu tarixi sevirik! =)

1 gün sonra:

Yazıya kiçik bir əlavə etmək istəyirəm. Əslində biz moberlərə qarşı, digər aqressiv və sadəcə boş vaxtlarımızı doldurmağa çalışdığımızı düşünən insanların əksinə, daha mülayim və hətta çox yaxşı yanaşdığnı düşündüyüm bloqçu Əli Novruzov da dünən bir yazı yazıb. Fleşmobla bağlı olmasa da, yazıda belə bir cümlə işlədib: “Azərbaycanda bu gün iki cür xatırlandı – bir qrup insan üçün Çingiz Mustafayevin, digər qrup üçün isə Maykl Ceksonun ad günü kimi”. Bəziləri də bəlkə refleksiv şəkildə bu cür klasifikasiya yaradır. Amma mən əminəm ki, Azərbaycanda onların hər ikisinin ad gününü qeyd edən, xatırlayan bir qrup insan var.

…”Onun oğlu mənim 13 yaşlı qızımı zorladı. İstədim polisə verim, dedilər ki, elçi gələcəyik, getmədim. Gəldilər, danışdıq. Bir müddət sonra oğlanı əsgərliyə göndərdilər. Gördüm bunlardan səs çıxmır, dedim ki, qızı almırsınızsa, polisə gedirəm. Dedilər ki, yox, alacağıq qızı. Başa düşdüm ki, bu dəfə oyun oynayırlar mənimlə. Getdim polisə.”…

Bir dəfə Elmir Əkbər mühazirəsində bir ailə haqqında danışanda gözəl bir cümlə işlətmişdi: “Qeyrət əslində yaxşı şeydir, amma bəzilərindəki qeyrət lap paranormal qeyrətdir.”

Heç yeri gəlməmişkən, bu yaxınlarda metroda bir elan gördüm:

“Mesumlar.com – Azərbaycanın ilk islam çatı”

Eləmədim tənbəllik, girdim, baxdım. Çata girmək üçün hansısa nömrəyə mesaj göndərməlisiniz, yəni hələ insanlar buna pul da xərcləyir. Qəribə və gülməli bir yerdir, baş aça bilmədim

Nə əlaqəsi deyəcəksiniz? Məncə, çox əlaqəsi!

İllərdir iqtisadiyyatda inanılmaz monopoliya hadisələri olur, xüsusilə bizim ölkədə. “Hər hansı” bir brendin yeni bir məhsulu istehsal olunduqda, avtomatik olaraq, digər brendlərin həmin adda məhsulu mağazalardan yığılır, yoxa çıxarılır. Bir növ insanların başqasının seçməsi qadağan olunur. Əslində ilk baxışda bu sadəcə daha çox pul qazanmaq istəyi kimi gələ bilər. Məncə, elə bu istəyin özünün də altında qəribə bir azərbaycanlılıq psixologiyası durur. Təbii ki, bir çox hallarda rəqabət keyfiyyət və sərfəliliyi çox rahatca sübut edə bilir. Bəs bundan qorxanlar?! Yəni, monopoliya elə rəqabətdən qorxanlar,  məhsuluna güvənməyənlər üçün əlverişlidir.

Bəs qısqanclıq? O da bir növ başqasının həyatında monopoliya qurmaq deyilmi? Qısqanclıq əksər hallarda başqasının həyatında alternativ insanlarla rəqabətə girməkdən qorxanlar arasında olur. Əlbəttə, burada “öz məhsuluna güvənməyənlər” ifadəsini işlətmək bir az kobud çıxardı, ona görə də işlətmirəm

Sizcə həm iqtisadiyyatda monopoliyanın, həm də ifrat qısqanclığın eyni zamanda bir ölkədə olması təsadüfdürmü? Məncə, deyil. Çünki ikisi də azərbaycanlılıqdır